LeWhoo

Stres uczuciowy jako wspomaganie poprzez izolację (2001-11-18)

Ten tekst w pewnym sensie ilustruje opisywany przeze mnie aspekt "Grawitacji uczucia", jednak jest jego specyficznym przypadkiem, który, uważam, jest warty własnego rozwinięcia.

Reakcje naszego organizmu związane z uczuciami są powszechnie znane - niejednokrotnie można spotkać dziewczynę tracącą apetyt z powodu zadurzenia. U mężczyzn jest to bardziej skrywane, jednak przez to może mieć dużo gorsze skutki. Dlaczego gorsze, dlaczego ogólnie złe?

Stres uczuciowy, czyli reakcja naszego organizmu (w tym, i przede wszystkim, mózgu), ma zazwyczaj charakter paraliżujący, lub dominujący. Pierwszy oznacza, że człowiek zaczyna być biernym, skupiając się głównie na elementach wywołujących stres. Drugie, występujące zazwyczaj jako wynik pierwszego (ale nie zawsze), zmusza człowieka do dużej, bezsensownej aktywności, mającej na celu, jak wcześniej, oddaniu się rozmyślaniu nad elementami wywołującymi stres, jednak tu również nad swoją dolą. Charakter dominujący jest zazwyczaj przejawem radości, podczas gdy charakter paraliżujący przedstawia stan emocjonalny, w którym górę bierze niepewność.

Należy przy tym wspomnieć, że stres emocjonalny nie jest związany jedynie z zadurzeniem, ale również z innymi rodzajami uczuć, jak niechęć, nienawiść, miłość itp. Objawy są wbrew pozorom bardzo podobne, jeżeli nie identyczne.

Jak już wcześniej nie wprost wspomniałem, stres emocjonalny absorbuje nasz umysł, odizolowuje od otaczającego nas świata, powoduje skupienie się na jednej rzeczy. Jeżeli człowiek nad nim nie zapanuje, powoduje to oderwanie od czynności związanych z dążeniem do naszego celu, a więc można zakwalifikować go jako element negatywny. Jednak taka izolacja może być wykorzystana również do osiągania własnych celów:

1. "Działanie machinowe"

Najłatwiejszym wykorzystaniem stresu emocjonalnego jest oddanie się jakieś machinowej czynności, np. liczeniu bardzo podobnych zadań matematycznych, gdzie aktywność umysłowa jest niska i pozwala człowiekowi na skupienie się na dwóch rzeczach równocześnie. Człowiek zazwyczaj jest wtedy zaabsorbowany swoim stresem, jednak równocześnie wykonuje zadanie - o tyle lepiej niż normalnie, że nie rozpraszają go inne rzeczy. Rozproszenie jest zazwyczaj wynikiem znudzenia lub/i posiadania "nadmiernego potencjału umysłowego" dla tego jednego zadania - jak to często bywa przy działaniach machinowych.

2. Zmiana przedmiotu zaabsorbowania umysłowego

Zaabsorbowanie umysłowe u niejednego człowieka działa na podobnej zasadzie jak ciało o dużej bezwładności - trudno rozpędzić, trudno zatrzymać, ale łatwo utrzymać. Kiedy mózg człowieka jest już w stanie dużego zaabsorbowania daną sprawą - w tym wypadku stresem, bardzo zmniejsza się prawdopodobieństwo rozproszenia przez czynniki zewnętrzne. Można wtedy poświęcić się opisywanym wcześniej działaniom machinowym, lub, przy większym wysiłku, zmienić przedmiot zaabsorbowania - czyli zamiast myśleć o elementach powodujących nasz stres, zacząć myśleć z jednakową intensywnością o czymś, o czym chcemy myśleć, co jest elementem który chcemy wykorzystać do osiągnięcia jakiegoś celu. W ten sposób wykorzystujemy to, że nasz umysł został już "rozpędzony" przez czynniki zewnętrzne i nie musimy wkładać wysiłku w jego rozpędzanie samemu, co jest niejednokrotnie bardzo trudne.

Te dwa powyższe sposoby przy odpowiednim wyćwiczeniu powinny po raz kolejny zwiększyć "ekonomię życia" człowieka, a przez to jego możliwości.

LeWhoo            
http://www.lewhoo.prv.pl