Tian

Eksplozja uczuć (2006-12-04)

Wyjdźmy od podstawowego założenia tego tekstu: hamowanie uczuć, bycie ponad nimi, zabiera nam wolność, radość i chęć życia.
Esej jest odpowiedzią na jeden z tekstów zawartych na tej witrynie. Nie staram się sprzeciwiać poglądom innych, ale jedynie wyrazić swoją opinię na temat uczuć.

Wyobraźmy sobie człowieka zimnego, myślącego kategoriami racjonalizmu, wyliczającego każdy swój ruch i posunięcie. W mniemaniu niektórych jest to "nadczłowiek". Jego życie jest zaplanowane, trwa on niby maszyna, dążąca do spełnienia swoich potrzeb. I już te dwa zdania są fałszywe, bowiem kieruje nim odczucie niespełnienia, potrzeba samorealizacji. Uczucie zaczyna i kończy cały proces. Trzeba pamiętać, że każde odczucie jest bodźcem kreującym uczucia.

Jeśli osiągamy swoje cele, to otrzymujemy w nagrodę uczucie szczęścia, poprzez samorealizację (choć kreatywny człowiek nigdy nie doświadcza tego w pełni). Oczywiście chłodna kalkulacja jest często potrzebna, by nie babrać się w światach, kreowanych przez innych ludzi, ale nie można osiągnąć stanu bezczucia.

Oprócz tego celowe przyjmowanie i wyolbrzymianie, a nawet tworzenie stanu euforii, bądź też skrajnej frustracji jest, w moim mniemaniu, wspaniałe. Mówię tu o wielkim oburzeniu, natchnieniu twórczym, nawet miłości i porażce życiowej. Wszystko to motywuje nasz intelekt do działania.

Poza tym, zabawa i gra z uczuciami innych jest fascynująca. Pomaga nam w osiągnięciu naszych celów. Celów, które ma każdy. Żaden człowiek, czy to Chrześcijanin, czy Satanista nie chce przez całe życie jedynie wegetować.
Uczucia w rękach kogoś, kto umie sprawnie je wykorzystywać, są najstraszniejszą bronią na ziemi. Może on niszczyć tradycję, kulturę, bądź przetworzyć to wszystko na swoją korzyść. Równie skutecznie możemy niszczyć ludzi.

Nie lekceważmy "pożywki dla duszy", ale starannie ją selekcjonujmy i, o ile to możliwe, trzymajmy je w tajemnicy, a dostaniemy silny oręż w walce o człowieczeństwo, a może i "nadczłowieczeństwo", jeśli jesteśmy na tyle próżni, by sądzić, że go dostąpimy. Próżność jednak, nie jest zła i wiele nią można zdziałać.
Jednak kreowanie się na komputer, zdolny jedynie do rachowania odbiera nam wiele z życia, nie dając w zamian niczego wartościowego.

Tian