K. Tetmajer

Tetmajer Kazimierz, Przerwa (1865-1940), brat przyrodni W. Tetmajera, polski poeta, prozaik, dramaturg. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i w Heidelbergu. W okresie I wojny światowej związany z legionami J. Piłsudskiego, organizator Komitetu Obrony Spisza, Orawy i Podhala, redaktor pisma Praca Narodowa. Po wojnie osiadł w Warszawie. 1921 prezes Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy.

Uważany za jednego z najwybitniejszych twórców Młodej Polski. Rozgłos i uznanie przyniósł mu cykl zbiorów poetyckich: Poezje (1891), Poezje. Seria II (1894), Poezje. III (1898), Poezje. IV (1900), Poezje. V (1905), Poezje. VI (1910), Poezje. VII (1912), Poezje. Seria ósma (1924). W mistrzowskiej formie wyrażał pesymistyczne nastroje swego pokolenia (tzw. schyłkowców), nawiązując m.in. do filozofii A. Schopenhauera i F. Nietzschego.

Jako prozaik odniósł sukces opowiadaniem Ksiądz Piotr (1895), nowelami zebranymi w tomie Na Skalnym Podhalu (1903-1910), Legendą Tatr (1912). Mniej udana była powieść historyczna z czasów napoleońskich Koniec epopei (tom 1-3, 1913-1917), a także powieści współczesne z życia artystów, np. Anioł śmierci (1898) i dramaty. Wybór nowel (1906), Poezje. Wydanie zbiorowe (tom 1-4, 1923-1924), Poezje wybrane w serii Biblioteki Narodowej (1968), Poezje (1979).

źródło: http://wiem.onet.pl